Perasaan mencari Ramadhan dan memaknainya makin berkurang
Tidak !! Bukan itu yang aku mahu
Ingin saja aku katakan pada dunia 'WALLAHI ANA SO'IM'
Tapi itu hanya jeritan dalaman . Luaran nya aku hanya membiarkan suasana berlaku seperti bulan bulan lain . Aku tidak mencegah , aku tidak menegur .
Aku diam .
Itu hakikat .
Dan aku buat .
Hati bengkak , aku rasa hati itu makin bengkak .
Dengan prasangka , dengan kegeraman pada manusia
Aku lemah kerana aku tidak mampu berbuat apa .
Aku hanya membiarkan . Sampai satu saat 'lantak lah apa yg kau buat, aku dah tak kesah walaupon kau itu anak didik dakwah aku'
Aku dah tidak peduli akan amal harian dzatiyah nya kerana aku yakin dia mampu berdiri sendiri dan dia sendiri ingin berdiri atas kaki sendiri
Tidak mengapa :)
*Hilang lah wahai prasangka , bulan Rahmat ini tiada syaitan yang menghasut . Jadi dari mana datang perkara perkara buruk ini